Warning: file_get_contents(http://hydra17.nazwa.pl/linker/paczki/unguem.ten-otwierac.sanok.pl.txt): failed to open stream: HTTP request failed! HTTP/1.1 404 Not Found in /home/server455784/ftp/paka.php on line 5
entrował się na

A jednak był pewien, że ją widział.

entrował się na

Było już późno. Wszyscy w wydziale zabójstw pracowali po godzinach. Nerwy
Minął łuk wznoszący się nad wejściem na długie molo. Nie było jeszcze ciemno, ale nad
Na zewnątrz warczał motocykl. Przez cienkie ściany Bentz słyszał, jak Spike szczeka
schowek był pusty.
Kroki?
Litery: n, n, e.
spokoju. Bentz z trudem się opanował, by tego nie wykrzyczeć. Zacisnął dłonie na
Na stole nie leżała Jennifer.
stał tam, gdzie go zostawiła, wsiadła do niego i ruszyła w górę mrocznej rzeki. Wiosłowała powoli, zmagając się z prądem. Mimo zmęczenia uśmiechnęła się do siebie. Woda zawsze była jej żywiołem, a noc ją podniecała - jak wampira - pomyślała. Spojrzała na księżyc i przypomniała sobie o swoim zadaniu. Kiedyś nie było ono tak oczywiste, teraz podążała już jasno wytyczoną ścieżką. Czując zbliżającą się burzę, skierowała zwinną łódkę do przystani. Wysiadła i szybko poszła dróżką pod górę. Była zmęczona, ale i podekscytowana. Morderstwa zawsze ją wyczerpywały, a jednocześnie napełniały energią. Musiała jednak trochę odpocząć. Zastanowić się nad tym, co zrobiła. Przemyśleć wszystko. Cicho przemknęła w ciemnościach do swojej samotni i pośpieszyła schodami w dół. Wkrótce będzie świtać. Latarka leżała na swoim miejscu. Atropos rzuciła snop światła na swoją ofiarę. Cricket zamrugała kilka razy, a jej wzrok powędrował w kierunku słoja z pająkami. Pobladła i szarpnęła się, próbując krzyczeć przez zakneblowane usta. Trzeba ją znów uspokoić. - Załatwiłam kolejną sprawę - powiedziała Atropos, wyciągając z kieszeni nić życia. Cricket zamarła. - Berneda. Znasz ją, to matka rodziny. - Atropos westchnęła i odrzuciła włosy na ramiona. Miała ochotę zapalić... ale jeszcze nie teraz. Cricket wiła się na klepisku, usiłując odsunąć się od słoja. Żałosne. Taka bezczelna dziewucha, a teraz trzęsie się jak galareta - a wszystko przez kilka małych pająków. Jak łatwo było poznać ich fobie. Przerażone oczy spojrzały na Atropos. - Zgadza się. Ona nie żyje. Rozległo się przytłumione sapanie, to Cricket spazmatycznie łapała powietrze. - Jak? Och, miała słabe serce i... drobne problemy z oddychaniem. Po co strzępi sobie język? Ten żałosny pomiot z nieprawego łoża nigdy nie zrozumie. - Ale nie martw się, To już niedługo. - Dotknęła nici okręconej wokół słoja. - Popatrz. Ale Cricket wciąż patrzyła na nią. Patrzyła jak na wariatkę, Atropos to wyczuła. Ona? Szalona? Na moment odżył głęboko skrywany, choć zawsze obecny lęk. Czyżby była niespełna rozumu? Natychmiast odepchnęła od siebie tę okropną myśl. Spojrzała z góry na związaną, zakneblowaną i rozdygotaną kupę ścierwa. - Już prawie nadeszła twoja kolej - powiedziała, żeby przypomnieć Cricket, co ją czeka. Skierowała światło na regał i znalazła ukrytą dźwignię. Zgasiła latarkę i znów usłyszała irytujące jęki Cricket. Niewiele brakowało, a złamałaby własne zasady i zabiła ją, zanim nadejdzie jej czas. Jeszcze nie teraz. Jeszcze nie teraz. Jeszcze nie teraz. Cierpliwość jest cnotą. Ciekawe, kto wymyślił coś tak głupiego? Atropos już dawno nauczyła się, że do wszystkiego musi dojść sama; nie może czekać, aż ktoś ją wyręczy. Założyła buty ochronne i weszła do czystego, białego pokoju - swojego sanktuarium, z dala od ohydnych pająków i jeszcze ohydniejszego związanego ścierwa. W chłodzie tego pomieszczenia mogła zregenerować siły i znaleźć wewnętrzny spokój. Przez chwilę mogła napawać się swoim sukcesem. Aż do następnego razu. Który, wiedziała, wkrótce nadejdzie. Już niedługo.
– chciał wejść na pokład, choć kapitan nagle zwolnił. – Bliżej!
ciałach; dziewczyny oszołomiono, podduszono paskiem, a potem zamordowano wstążką, w
– No szybciej – mruczał do samochodu. Srebrny wóz oddalał się, znikał w sznurze aut.
rozdaniu świadectw maturalnych. Albo: Nigdy nie pojadę do Europy, nie mam na to czasu. A
chwilą usiadły cztery kobiety.

okoliczności śmierci żony.

Ze ściśniętym sercem zerknął za siebie. Suche liście zaszeleściły, choć nie powiał nawet
Rozdział 38
się dowiedział, jeśli w ogóle czegokolwiek?
własnym cholernym bratem, ale to niemożliwe. James nie wstanie z martwych, nie odstawi
Uniosła brew. Jego żołądek fiknął kozła.
własne uszy, wynajęłaby samochód.
Dzieciak wzruszył ramionami.
– Zobaczę, czy uda mi się coś załatwić.
Kroki?
Szczerze mówiąc, w tej chwili nic go to nie obchodziło. Liczyło się jedynie
Martinez już szła korytarzem, ale zatrzymała się i spojrzała na Hayesa przez ramię.
Naciągam dres, zapinam suwak kurtki, schodzę z pokładu. O tej porze nikogo tu nie ma,
Bentz zadzwonił z kalifornijskiej autostrady.
Po krótkich poszukiwaniach straż pożarna i karetka odjechały, a policjanci spisali
drogową – wszystko sprawdzone i potwierdzone.

©2019 unguem.ten-otwierac.sanok.pl - Split Template by One Page Love